Zbierzcie wiedzę firmy
w jednym miejscu.

Moje notatki należą do Państwa, wiki do zespołu, wiki projektu do tamtego projektu. Wszystkie trzy używają tego samego edytora, więc przyzwyczajenie nie zmienia się z miejsca na miejsce. Pisanie idzie bez myślenia o tym, gdzie się pisze.

Pogrubienie, kursywa, podkreślenie, kolor, wyróżnienie, stopień i wyrównanie są pod ręką. Po ukośniku otwiera się menu bloków i mysz nie jest potrzebna. Formatowanie nie przerywa nurtu pisania.

Wstawia się zagnieżdżone kratki i odhacza ustalenia ze spotkania w samym dokumencie. Dokument z trybem postępowania jest zarazem listą kontrolną. Pilnowanie ustaleń nie przenosi się na osobną listę.

Szerokość kolumn się ciągnie, wiersze i kolumny dochodzą, komórki się łączą, a komórka dostaje kolor tła. Cennik albo tabela porównawcza mieści się w dokumencie. Liczby czyta się w samym dokumencie.

Do użytku są bloki kodu podświetlone w dwudziestu pięciu językach, ramki informacja, sukces, ostrzeżenie i niebezpieczeństwo, a także rozwijane bloki, które chowają długie części. Z tymi blokami długi dokument zostaje czytelny. Ważne ostrzeżenie nie ginie w tekście.

Każdy blok ma uchwyt; akapit, tabelę albo listę podnosi się z miejsca i upuszcza gdzie indziej bez wycinania i wklejania. Przy przenoszeniu forma się trzyma. Wypróbowanie innej kolejności nic nie kosztuje.

Pod dokumentem otwiera się dokument podrzędny, a pod nim jeszcze jeden. Podręcznik firmy nie ściska się w jedną długą stronę; rozgałęzia się tematycznie. Do szukanej części schodzi się po drzewie.

W dokumencie wspomina się osobę, zadanie, klienta, produkt i datę. Wspomniane nie jest tekstem, tylko prawdziwym wpisem, w który się klika. Z dokumentu przechodzi się do samej pracy jednym kliknięciem.

Dwa nawiasy kwadratowe łączą inny dokument. Po drugiej stronie sama powstaje lista „kto wskazuje na ten dokument”. Sieć wiedzy tka się w trakcie pisania.

Pod dokumentem widać strony, zadania, klientów i produkty, które na niego wskazują. Przed zmianą dokumentu widać, kogo to dotknie. Dokąd sięgnie poprawka, wiadomo z góry.

Z wnętrza zadania łączy się potrzebne dokumenty, a nawet otwiera tam nowy. Kto wykonuje pracę, nie idzie gdzie indziej szukać wiedzy. Przewodnik stoi obok pracy.

Z każdej sesji pisania robi się migawkę i ostatnie trzydzieści wersji zostaje. Starszy stan otwiera się, czyta i w razie potrzeby przywraca. Skasowany przez pomyłkę fragment wraca.

Przed powrotem do starszej wersji migawka robi się także z obecnego stanu. Po powrocie do niewłaściwej wersji wystarczy krok naprzód. Między wersjami można poruszać się spokojnie.

Jeśli ktoś pracuje w dokumencie, widać pasek ostrzeżenia. Gdy mimo to powstanie zapis w tym samym czasie, Workinno nie pozwoli nadpisać i poprosi o odświeżenie. To, co ktoś napisał, nie znika po cichu.

Dokument jest albo otwarty dla wszystkich osób, albo dla wybranych osób, zespołów i projektów, albo tylko dla Państwa. Przy ustawieniu tylko ja nie widzi go nikt, łącznie z zarządzającymi. Wrażliwy dokument nie otworzy się niewłaściwej osobie.

Dokument, którego nie wolno wam widzieć, nie pojawia się ani na liście, ani w wynikach szukania, ani w panelu powiązań, ani w powiadomieniach. Nie przecieka nawet jego tytuł. Nie przecieka nawet istnienie dokumentu.

Przeszukiwany jest tytuł i cały tekst; nawet bez ogonków słowo z ogonkami i tak się znajdzie. Wystarczy początek słowa, resztę Workinno dopowie. Szukane znajduje się bez troski o pisownię.

W dowolnym miejscu aplikacji otwiera się szybkie szukanie, wpisuje nazwę dokumentu i wchodzi prosto do środka. Po menu nie trzeba chodzić. Wiedza jest dwie sekundy od każdego ekranu.

Nowa przestrzeń robocza przychodzi z kategoriami firma, kadry, tryby postępowania, produkt, spotkania, szkolenia, marketing, sprzedaż, rozwój i relacje z klientami już na miejscu. Na ułożenie kategorii nie trzeba czekać, żeby napisać pierwszy dokument. Wiki zaczyna pełna od pierwszego dnia.

Etykiety dokumentów pochodzą z tego samego zbioru co etykiety zadań, więc ta sama etykieta znaczy to samo w obu miejscach. Setki dokumentów oznacza się za jednym razem. To samo pojęcie nie rozszczepia się na dwie nazwy w dwóch modułach.

Notatka ze spotkania, projekt, wdrożenie, tryb postępowania, zapis decyzji, retro, przegląd po zdarzeniu i śledzenie celu przychodzą gotowe. Biała kartka nie czeka. Notatkę ze spotkania pisze się w gotową strukturę.

Udany dokument zamienia się w szablon; zespół za każdym razem zaczyna od tej samej struktury. Szablonami zarządza się ze strony ustawień. Dokumenty zespołu zostają do siebie podobne.

Plik przeciąga się do dokumentu albo wkleja wprost. Plik trafia do folderu Pliki stron modułu Pliki i zostaje wśród załączników dokumentu. Załącznik leży razem z dokumentem, który go tłumaczy.

Pod dokumentami wiki pisze się, poprawia i usuwa komentarze. Powiadomienie idzie do osoby, do której należy dokument, a rozmowa zostaje przy dokumencie. Rozmowa nie rozprasza się do innego kanału.

Gdy w dokumencie padnie Państwa imię albo ktoś skomentuje Państwa dokument, przychodzi powiadomienie. Z dokumentu zamkniętego nie przychodzi żadne. Powiadomienie nigdy nie zdradza dokumentu zamkniętego.

Dokument zostaje szkicem, dopóki nie jest gotowy, a gdy jest — zostaje opublikowany. Kilka dokumentów publikuje się za jednym razem. Dokument w połowie zrobiony nigdy nie staje przed zespołem.

Dokument trafia do ulubionych; w lewym panelu wiki projektu ulubione i ostatnio zmieniane są wypisane osobno. Dokumentu otwieranego codziennie nie trzeba szukać. Strona codziennego użytku zostaje na górze.

Filtruje się po stanie, kategorii, etykiecie i autorze. Często używany filtr zapisuje się i dostaje nazwę; szkice i opublikowane przychodzą gotowe. Zatłoczone archiwum zostaje do opanowania.

Każdy dokument dostaje znak i kolor. Na długiej liście szukane rozpoznaje się po kolorze, bez czytania. Właściwy dokument bierze się bez czytania.

Projekt ma własną wiki. Dokument z ogólnej wiki można też powiązać z projektem, a powiązanie później zerwać; dokument nie zostaje usunięty. Wiedza jednego projektu nie przelewa się do innego.

Reguła automatyzacji może utworzyć dokument: gdy otwiera się projekt, do wiki projektu wpada strona z szablonu. Otwarcie dokumentu i napisanie komentarza też mogą wyzwalać reguły. Napisanie dokumentu staje się krokiem samego przepływu.

Pytanie idzie do pomocnika, a on szuka w Państwa wiki i notatkach. Zagląda tylko do dokumentów dostępnych dla pytającego. Do szukanej wiedzy dochodzi się, zadając pytanie.

Usunięty dokument idzie do kosza razem z dokumentami podrzędnymi i czeka tam trzydzieści dni. Przywracanie i usuwanie na zawsze to osobne uprawnienia. Decyzja o usunięciu zostaje odwracalna.

Rozmiar dokumentu śledzi wskaźnik zapełnienia; przy granicy ostrzega, po jej przekroczeniu prosi o podział. Z ogromnymi dokumentami, które się nie otwierają, nie ma walki. Dokumenty zostają w czytelnym rozmiarze.

Na pulpicie staje karta szybkiej notatki; napisany wiersz wpada w prawdziwą notatkę. To, co przyszło do głowy, zapisuje się bez straty. Żeby zanotować, nie trzeba zmieniać strony.