Trzymajcie swoje pliki
w jednym miejscu.

Pliki układa się w folderach tak głęboko, jak trzeba. Folder dostaje ikonę i kolor, a szukana rzecz znajduje się rzutem oka. Porządek buduje się wokół Państwa sposobu pracy.

Plik wgrany z zadania, klienta albo projektu ląduje w folderze tego rekordu. Nawet gdy rekord zostanie później przemianowany, powiązanie trzyma. Przy wgrywaniu nie trzeba wybierać folderu.

Każdy członek dostaje folder, który widzi tylko on. Szkice leżą tam, nie otwierając się zespołowi. Niedokończona praca nie leży wszystkim na widoku.

Plik albo cały folder przeciąga się do przeglądarki. Struktura folderów zostaje odtworzona po drugiej stronie taka sama. Przeniesienie stu plików sprowadza się do jednego ruchu.

Duże pliki idą częściami prosto do magazynu. Gdy łącze padnie, wszystko rusza z tego samego miejsca. Przerwane wgrywanie nie zaczyna się od zera.

Gdy karta się zamknie albo zniknie sieć, przychodzi wiadomość, że plik nie doszedł. Zaskoczenie „przecież go wgrałem” się nie zdarza. O niedokończonym wgraniu przychodzi wiadomość.

Gdy jest tylko link, plik pobiera Workinno. Adres się wkleja, najpierw widać, co przyjdzie, a potem plik zostaje wzięty. Duży plik przychodzi bez zajmowania własnego łącza.

Własne konto Google Drive, Dropbox i OneDrive podłącza się i kopiuje pliki do Workinno. Kopia leży w Państwa własnym magazynie. Stare archiwum zbiera się w jednym miejscu.

Wgrane pliki są skanowane i przed końcem skanowania nie da się ich pobrać, obejrzeć ani udostępnić; jeśli znajdzie się coś szkodliwego, osoba wgrywająca dostaje ostrzeżenie. Pliki multimedialne i bardzo duże zostają poza tym skanowaniem. Szkodliwy plik nie rozchodzi się po zespole.

Sprawdzana jest zawartość pliku, a nie jego rozszerzenie. Przemianowany plik wykonywalny nie wchodzi do systemu. Zmiana rozszerzenia nie omija kontroli.

Które typy plików są dozwolone w Państwa przestrzeni pracy i jaki jest limit na plik, ustala osoba zarządzająca. Niedozwolony typ się nie wgra. Granica tego, co wolno wgrać, stoi od początku.

Każdy stan tego samego pliku zostaje zachowany: kto, kiedy i jak zmieniał, jest napisane obok. Kopie się nie mnożą; praca idzie naprzód z jednym plikiem. Który stan jest ostatni, nie podlega dyskusji.

Nieudaną zmianę cofa się jednym kliknięciem. Ważną wersję przypina się, dopisuje do niej notatkę i nie pozwala skasować. Pomyłka nie zamienia się w trwałą stratę.

Stare automatyczne wersje przycinają się same, a magazyn nie puchnie. Wersji przypiętych i wgranych ręcznie to sprzątanie nie rusza. Zostaje ważne, odchodzi zbędne.

Obrazy, pliki PDF, wideo, dźwięk, tekst i dokumenty Office otwierają się bez pobierania. Sprawdzenie, czy to właściwy plik, nie znaczy już pobrania go. Właściwy plik widać, zanim się go otworzy.

Pliki Word, Excel i prezentacje edytuje się w przeglądarce. Przy zapisie powstaje nowa wersja pliku, a nie kopia. Żeby popracować nad dokumentem, nie trzeba instalować programu.

Przy pracy w znanym programie plik otwiera się pakietem Office z własnego komputera. W chwili zapisu wersja wraca do Workinno. Plik zostaje ten sam, a nawyki bez zmian.

Pliki tekstowe, markdown, CSV i JSON edytuje się bez wychodzenia ze strony. CSV otwiera się dodatkowo jako tabela, po której można szukać. Dla drobnej poprawki nie pobiera się pliku.

Plik idzie linkiem do kogoś, kto nie ma konta w Workinno. Ustawia się hasło, daje termin i ogranicza liczbę otwarć. Plik idzie prosto do Państwa klienta.

Link otwiera się tylko wskazanym adresom. Na drugą stronę idzie sześciocyfrowy kod; bez niego pliku nie widać. Nawet jeśli link trafi w obce ręce, na nic się nie przyda.

Obraz albo plik PDF udostępnia się ze znakiem wodnym; pobieranie można wyłączyć zupełnie i druga strona widzi tylko na ekranie. Udostępniony plik nie chodzi z rąk do rąk. Kto pokazał dokument, jest napisane w poprzek obrazu.

Kiedy i skąd otwarto link, zostaje zanotowane, a nieudane próby też. Nie trzeba pytać, kto zaglądał. Ślad udostępnionego dokumentu zostaje zapisany.

Osoba, zespół albo rola dostaje uprawnienia na czterech poziomach: oglądanie, komentowanie, edycja i zarządzanie. Uprawnienie nadane na folderze sięga wszystkiego, co jest pod nim. Uprawnienia stawia się raz, na folderze.

Dokumenty takie jak paski płac idą na poziom poufny. Bez uprawnienia nie otworzy ich nawet ten, kto sam je wgrał. Wrażliwy dokument nie otwiera się nawet osobie, która go wgrała.

Wybiera się kilka plików i przenosi, kopiuje, kasuje je albo pobiera jako jedno archiwum. Jeśli plik nie zmieści się w archiwum, ostrzeżenie przychodzi wcześniej. Setki plików porządkuje się za jednym razem.

Plik bierze się z listy i upuszcza na folder po lewej. Przeniesienie idzie jednym ruchem, bez otwierania menu. Porządek archiwum zmienia się w kilka minut.

Filtruje się po typie, dacie, rozmiarze, osobie wgrywającej i kolorze. Często używany filtr zapisuje się i otwiera jednym kliknięciem. Szukany plik znajduje się bez chodzenia po folderach.

Często otwierany plik dostaje gwiazdkę i zbiera się na jednej liście, w jakim folderze by nie leżał. Rozróżnia się je też po kolorowej etykiecie. Codzienne pliki są zawsze pod ręką.

Do wyboru jest widok listy albo kafelków, a kolumny ustawia się osobno. Jedno kliknięcie w nazwę wystarczy, by ją zmienić. Lista składa się pod własny sposób patrzenia.

Plik zamienia się w kartę dokumentu: dostaje właściciela, kategorię, poufność i datę ważności. Filtr pokazuje karty, którym kończy się termin. Dokument, który wygasa, nie przemknie niezauważony.

Skasowany plik albo folder czeka w koszu i wraca jednym kliknięciem. Czas oczekiwania ustawia się samodzielnie, od jednego do trzydziestu dni. Skasowanie przez pomyłkę nie jest krokiem bez powrotu.

Ile miejsca jest zajęte, gdzie jest limit planu i ile trzyma kosz, widać na lewym panelu. Wyczerpany limit nigdy nie zaskakuje. Brak miejsca widać z wyprzedzeniem.

Pytanie o plik idzie do Inno: wypisuje ostatnio wgrane i szuka po nazwie. Inno tylko czyta, plików nie rusza. Do szukanego pliku prowadzi pisanie.