Powtarzalną robotę
oddaj regule.

Reguła mieści się w jednym zdaniu: gdy stanie się to, zrób tamto. Wyzwalacz, opcjonalne warunki i akcje bierze się z listy; kodu się nie pisze. Do zbudowania reguły nie potrzeba programisty.

Utworzone zadanie, zmiana etapu, wskazanie odpowiedzialnego, nowy komentarz, zbliżający się termin. Działa też poza zadaniami: kontakt z formularza, wiadomość z kanału, zmiana stanu magazynu albo ceny, przyjęta oferta, wniosek urlopowy. Automatyzacja sięga całej przestrzeni roboczej.

Wysłać powiadomienie, otworzyć zadanie i podzadanie, wskazać odpowiedzialnego, zmienić etap, dodać etykietę, ustawić termin, uruchomić stoper, zapisać kontakt z klientem, utworzyć zapis księgowy, wysłać mailing i przekazać dane na zewnątrz. Jedna reguła łączy kilka takich akcji po kolei. Wszystkie kroki po zdarzeniu idą same.

To warunki decydują, czy reguła działa za każdym razem, czy tylko w określonych przypadkach. Wybiera się pole, porównanie i wartość; przy kilku warunkach ustala się, czy mają zagrać wszystkie, czy którykolwiek. Reguła wkracza tylko w tym przypadku, o który chodziło.

Zasięg wybiera się samodzielnie: w jednym projekcie, w całej przestrzeni roboczej albo tylko na własnych zadaniach. Reguła osobista dotyczy wyłącznie jej autora i nikomu nie wchodzi w drogę. Zasięg reguły rysuje się samodzielnie.

Sklep automatyzacji trzyma w pogotowiu najczęściej budowane reguły. Wybiera się przepis, odpowiada na kilka pytań w kreatorze i dodaje regułę do listy. Nie trzeba budować od zera.

Każde zadziałanie trafia do historii: udane, nieudane, w toku, pominięte albo przy limicie. Jeśli reguła nie zadziałała, stoi tam warunek, który nie zagrał, z wartością oczekiwaną i tą, która przyszła. Powód milczenia reguły jest zapisany.

Domyślnie akcje jednej reguły nie uruchamiają innych reguł. Nawet przy świadomie otwartym wyzwalaczu łańcuchowym limit godzinowy i zawieszenie po dziesięciu nieudanych próbach z rzędu pracują w tle. Dwie reguły nie zamkną się w pętli bez końca.

Regułę można zatrzymać bez kasowania. Wersję roboczą przygotowuje się i włącza, gdy jest gotowa; jeśli coś pójdzie nie tak, wyłącza się ją w wierszu. Wypróbowanie reguły nie jest krokiem bez odwrotu.

Część roboty czeka nie na zdarzenie, lecz na godzinę. Regułę ustawia się na każdy ranek, każdy poniedziałek albo pierwszy dzień miesiąca; wybiera się z gotowych odstępów i podaje własną strefę czasową. Raport tygodniowy albo przypomnienie miesięczne wychodzi o swojej porze.

W projekcie regułę podpina się wprost pod etap na tablicy. Co się dzieje, gdy praca wchodzi do tej kolumny, jest ustalone z góry; nikt nie musi o tym pamiętać. Każda kolumna niesie własne reguły.

Dla wiadomości klientów przychodzących do Centrum komunikacji buduje się przepływy powitania, odpowiedzi i przydziału. Pierwsza odpowiedź nie czeka, aż ktoś się zwolni. Wiadomość klienta nie zostaje bez odpowiedzi.

To, co przyniósł wyzwalacz, wykorzystuje się wewnątrz akcji. W treści powiadomienia staje nazwa zadania, imię wpisane w formularzu albo kwota. Kto czyta powiadomienie, nie musi dopytywać, o co chodzi.

Zdarzenie innego systemu łapie webhook przychodzący. Gdy tam coś się dzieje, po stronie Workinno działa reguła. Most między dwoma systemami nie zostaje jednokierunkowy.

Wewnątrz reguły dane idą do innego systemu webhookiem wychodzącym. Między dwoma systemami niczego już się nie przepisuje. Własny program wchodzi w ten przepływ.

Cały ruch webhooków, przychodzący i wychodzący, śledzi się z jednej strony. Jeśli dostarczenie się nie udało, powód stoi obok. Gdy połączenie się urwie, widać, w którym miejscu.

Klucz podpisu dowodzi, że przychodząca wiadomość webhooka naprawdę pochodzi stamtąd, skąd twierdzi. Klucze leżą w sejfie i nigdy nie trafiają do treści reguły. Podrobione żądanie nie uruchomi reguły.

Na liście reguł szuka się i przesiewa aktywne oraz zawieszone gotowymi znacznikami. Ile razy każda reguła zadziałała i w ilu przypadkach był błąd, zostaje na liście. Z listy odczytuje się, która reguła naprawdę pracuje.

Zaznacza się kilka reguł i za jednym razem włącza je, wyłącza albo kasuje. Im więcej reguł, tym mniej chodzenia po nich pojedynczo. Zarządzanie nie ciężnieje, gdy liczba rośnie.

Buduje się reguły osobiste, które dotykają wyłącznie własnych zadań. Uprawnienia administratora nie są do tego potrzebne; własny sposób pracy automatyzuje się, nie ruszając cudzych przepływów. Własny porządek ustawia się bez pytania.

Tworzenie reguły, jej zmiana i wgląd w historię to osobne uprawnienia. Nie każdy musi móc zmieniać automatyzację. Odpowiedzialność zostaje przy określonych osobach.