Rozmawiaj z zespołem
obok samej pracy.

Każdy temat dostaje swój kanał. Do otwartego kanału może wejść każdy w przestrzeni pracy; zamknięty widzą tylko zaproszeni. Kto co czyta, rozstrzyga się przy zakładaniu kanału.

Rozmowa toczy się jeden na jeden albo w kilka osób. Dla grupy nie trzeba otwierać kanału. Do krótkiej rozmowy nie trzeba budować konstrukcji.

Po włączeniu wiadomości w projekcie powstaje kanał należący do tego projektu. Ustalenie w sprawie projektu zostaje w jego kanale i nie miesza się z głównym nurtem. Rozmowa projektu stoi razem z projektem.

Wraz z grupą otwiera się też jej kanał. Kto wchodzi do grupy, wchodzi do kanału, a kto odchodzi — wypada; listy nie poprawia się ręcznie. Grupa się zmienia, kanał zmienia się sam.

Ciągnący się temat przenosi się pod wiadomość. Główny nurt zostaje czysty, a zainteresowani ciągną dalej we własnym wątku. Dwie rozmowy nie wchodzą sobie na siebie.

Gdy padnie czyjeś imię, trafia do tej osoby powiadomienie. Można zwrócić się i do całego kanału, i do tych, którzy są akurat połączeni. Wiadomość dociera prosto do właściwej osoby.

Zdjęcie albo dokument zostaje w samej rozmowie. Plik leży pod wiadomością i nie trzeba go wysyłać osobno. Dokument zostaje razem z tym, o czym była mowa.

Na krótkie potwierdzenie nie trzeba pisać wiadomości. Wystarczy emoji, a widać też, kto zareagował. Krótkie potwierdzenia nie zapychają kanału.

To, co musi wiedzieć cały kanał, przypina się u góry. Kto dołączy później, zobaczy to najpierw. Tej samej informacji nie pisze się w kanale raz po raz.

Wiadomość, do której chcą Państwo wrócić, zapisują Państwo. Państwa zapiski widzą tylko Państwo i zbierają się w jednym spisie. To, co obejrzą Państwo później, gromadzi się w jednym miejscu.

W jednym spisie widać, co przyszło. Nieprzeczytane rozmowy i wiadomości z wymienionym nazwiskiem stoją obok siebie. Dzień zaczyna się z wiedzą, co czeka.

Wpisuje się szukane zdanie. Wynik zawęża się do kanału, do osoby albo do wiadomości z plikiem. Ustalenie sprzed czasu nie ginie.

Dla każdej rozmowy wybierają Państwo, ile chcą powiadomień: wszystkie wiadomości, tylko te z Państwa wzmianką albo żadne. Rozmowę można też wyciszyć do wskazanej daty. Porządek powiadomień układają Państwo pod własny rytm pracy.

Zapraszają Państwo kogoś do zamkniętego kanału, a osoba wchodzi, gdy przyjmie. Jeśli zaproszenie poszło omyłkowo, można je wycofać. Kto wejdzie do zamkniętego kanału, rozstrzygają Państwo.

W jednym oknie widać, z kogo składa się kanał. Nowe osoby dodaje się z listy, a te, które mają odejść, usuwa; kto zarządza kanałem, jest zaznaczony przy nazwisku. Kto może zmieniać kanał, pozostaje na widoku.

Widać, czy osoba jest połączona, odeszła, czy woli, by jej nie przeszkadzać. Gdy druga strona zaczęła pisać, to też nie umyka. Do kogo i kiedy napisać, wybiera się, widząc to.

Kanał skończonej pracy trafia do archiwum; znika ze spisu, ale rozmowa nie jest kasowana. Gdy kiedyś trzeba wrócić do tamtego ustalenia, kanał przywraca się i otwiera. Spis kanałów nie puchnie od skończonych spraw.

Źle napisaną wiadomość można poprawić w ciągu piętnastu minut od wysłania. W miejscu skasowanej stoi, że została skasowana; nie znika po cichu. Historia rozmowy zostaje taka, jaka była.